Ξαφνικά, τα φώτα γίνονται κόκκινα. Η Sirina πετάει το λευκό φόρεμα και αποκαλύπτει ένα δερμάτινο κοστούμι. Το "Ekdikisi" αρχίζει: ένα ντουέτο με έναν άλλο καλλιτέχνη-φάντασμα στη σκηνή. Η πρόταση είναι σαφής: η παρθένα πεθαίνει, η εκδικήτρια γεννιέται.

So the full title reads: “Sirina, the Maiden’s Revenge, on the New Bouzoukia.”

In the "New Bouzoukia," a song is never just sung; it is performed. When "Sirina kai Ekdikisi tis Parthenas" plays, the atmosphere shifts.

The lighting often turns deep blue to simulate the ocean depths. The performance relies heavily on the interaction between the singer and the audience. The "Revenge" is often the cue for the most lavish displays of consumption—volleys of flowers, stacks of plates smashed in rhythm, and the "fysounes" (large trays of carnations) being tossed into the crowd.

It represents the ultimate catharsis for the Greek audience: the idea that no matter how turbulent life (or the "Sirina") may be, faith and purity (the "Parthena") will eventually prevail and calm the storm.

If the user is referring to a replica, here are notable examples:

Φυσικά, μια παράσταση με τόσο ακραίο τίτλο δεν θα μπορούσε να μην προκαλέσει αντιδράσεις. Συντηρητικοί κύκλοι της νυχτερινής διασκέδασης μίλησαν για "υπέρβαση της αισχρότητας", ενώ κριτικοί της εφημερίδας Το Βήμα και Lifo έγραψαν με ενθουσιασμό για μια "avant-garde έκρηξη στο λαϊκό τραγούδι".

Η ίδια η Sirina, σε πρόσφατη συνέντευξή της, δήλωσε:

"Η Παρθένα δεν είναι θύμα. Είναι μια δυναμική γυναίκα που περίμενε τη στιγμή. Και αυτή η στιγμή είναι τώρα. Στα μπουζούκια."